Maak kennis met Almeerse Toprolstoelhandbalster: Sanne Dolstra

Sanne Dolstra (38) begon in 2019 met rolstoelhandbal. In september 2022 speelde ze al haar eerste wereldkampioenschap in Egypte. “Als je me drie jaar geleden had gezegd dat ik in het nationale team zou zitten, had ik je waarschijnlijk hard uitgelachen.”

Sanne is te vroeg geboren en heeft daardoor cerebrale parese (CP). Dat is een houding- en bewegingsstoornis die veroorzaakt wordt door een beschadiging van de hersenen. Sanne: “Door CP werken mijn spieren net even anders. Je hebt CP in verschillende gradaties. Ik heb een relatief lichte variant, dus ik heb school en werk altijd wel regulier doorlopen.”

Geen sport voor mij

“Vanaf mijn 15e zeiden mijn doktoren al dat ik een rolstoelsport moest doen. Omdat ik in het dagelijks leven niet in een rolstoel zat, gaf ik daar niet aan toe. Een aantal jaar later heb ik wel een sporttraject doorlopen om te kijken wat er bij mij past. Ik heb veel sporten geprobeerd, maar er zat niets voor me tussen. Rolstoelhandbal was toen nog niet in beeld, omdat het zo’n kleine sport was.”

Toch in een rolstoel

“In de afgelopen jaren zijn mijn lichamelijke klachten behoorlijk toegenomen. In 2019 organiseerde Handbalvereniging ASC Najaden uit Almere Haven een clinic rolstoelhandbal met het nationale rolstoelhandbalteam. Eerst had ik angst, omdat ik dacht dat ik anders was omdat ik niet in een rolstoel zit. Maar ik merkte dat ik vooral excuusjes aan het verzinnen was. Toen ik naar de clinic ging, bleek ik de enige te zijn. Ik had die dag gewoon een privéles van het nationale team.”

“Tijdens die les leerde ik dat mensen in een rolstoel zitten voor meerdere redenen, niet alleen omdat je niet kan lopen. Vanaf dat moment ging het heel snel. Ik sloot me aan bij Najaden en voor ik het wist werd ik uitgenodigd om mee te doen aan de selectietraining voor het nationale team. Ik had er niet veel van verwacht, omdat ik nog niet zo lang speel. En toen was ik ineens geselecteerd voor het team en mocht ik ook nog eens mee naar het wk in Egypte. Als je me drie jaar geleden had gezegd dat ik in het nationale team zou zitten, had ik je waarschijnlijk hard uitgelachen.”

Toekomst

“Mijn droom is om met rolstoelhandbal mee te doen aan de paralympische spelen in 2028. Hoe mooi zou het zijn als je kunt doorgroeien naar de spelen? Er moeten eerst een aantal WK’s worden gehouden voordat de sport paralympisch kan worden, maar de sport is nu nog te klein. Daarom wil ik me de komende tijd inzetten om rolstoelhandbal, maar ook andere rolstoelsporten, zichtbaarder te maken.”

Stap zetten

“Het is best een uitdaging om rolstoelhandbal te laten groeien. Voor mensen zoals ik, die normaal niet in een rolstoel zitten, is het een flinke stap. Of eigenlijk voelt het als een stap terug. Achteraf gezien had ik veel eerder moeten beginnen. Ik hoop mensen te inspireren om ook gewoon te starten. Voor mensen met een beperking is het zo belangrijk om onderdeel te blijven van de maatschappij. Die is nog steeds niet voor ons ingericht. Sport is een mooi middel om onderdeel te kunnen zijn, dus maak er gebruik van.”

Samen sporten

“Ik ben ontzettend blij dat Najaden een rolstoelhandbalteam heeft opgezet, ondanks dat er weinig mensen op afkwamen. Ik was toen de enige met een beperking. Inmiddels zijn we in korte tijd heel erg gegroeid. Er doen nu leden met een lichamelijke beperking mee, leden die door leeftijd of blessure niet meer regulier handballen, maar ook spelers die geen rolstoel nodig hebben, maar die wel in een rolstoel meespelen. Iedereen mag meedoen. Die mentaliteit is zo fijn. Je creëert een soort binding tussen rolstoelsport en reguliere sport.”

“De afgelopen jaren heb ik echt geleerd dat iedereen stappen kan zetten en dat iedereen mee kan doen. Laat je niet tegenhouden door een rolstoel of een ander hulpmiddel. Een stap terug kan je weer drie stappen verder brengen. Meedoen brengt jou, en daarmee ook rolstoelsport, dichterbij een gevestigde plaats in de maatschappij.”